10 min read

Dostawa-transfer kotow

Dostawa-transfer kotow

ENG Version: Cat Delivery-Transfer

On Tuesdays, Stazia would arrive at the theatre before dawn. Before the box office opened, before the actors showed up, before the corridors filled with voices—she was already there. She had her ritual: a bucket, keys, a rag slung over her shoulder, anddressing rooms one by one.


That morning, everything started as usual. She approached one of the dressing rooms, turned the key, and cracked the door open. And then something happened that for a long time afterward, she couldn't recount without stuttering. A crowd of cats burst out of the dressing room. Not one. Not two. Thirty-three. All identical. All looked exactly like Charli. They rushed past her legs like a wave—soft backs, tails, flashes of eyes, the clacking of claws on linoleum. They scattered down the corridor as if they had known the way for a long time.


Stazia backed up right against the wall. "What on earth is this?! Who let them in here?!" she screamed, catching her breath. The wardrobe mistress appeared in the doorway opposite. She didn't even look up from her notebook. "Don't get agitated," she said calmly. "It's a new delivery." "What delivery?!" The wardrobe mistress shrugged. "For Sapojnikova’s costume. Live fur." And she shut the door.


Stasia was left alone in the empty corridor. Except the corridor wasn't empty at all. From behind every corner, a Charli was peeking out...


Stazia instinctively checked her watch. Five to nine. She froze for a second.

-------------------

The director entered through the main entrance every day at nine o'clock sharp. Not at eight fifty-eight, not at nine-oh-three—nine o'clock. As if he had his own theatrical bell inside him.


Stazia gripped the bucket in one hand, grabbed the wet rag with the other, and walked briskly down the corridor. Then she was practically running. Along the way, she passed the remnants of the morning disaster. One Charli was sitting on the windowsill. A second one under a poster. A third was just stepping out of dressing room number three with an innocent expression. "Well, beautiful..." she muttered under her breath. "Thirty-three cats. And who's going to clean up after them? The director? The wardrobe mistress? Sapojnikowa?!" She picked up the pace.


She already had a whole speech prepared in her head. That a theatre is not a shelter. That cat litter doesn't change itself. That fur is fur, but not live fur, and not in wholesale quantities. That she came here to wash floors, not to count cats.


She reached the main entrance just as the grand doors began to open. She positioned herself in the middle of the lobby like a border guard. Bucket in one hand. Wet rag in the other. Fierce and ready.


Meanwhile, the director walked in, elegant as always. He took off his glove, adjusted his collar, and was just about to say his customary "good morning" when Stazia fired off without any preamble: "Mr. Director, I refuse to take responsibility for thirty-three cats."


The director stopped. He looked at her. He looked at the bucket. He looked down the corridor. And then, very calmly, he asked: "All identical?"


Stazia narrowed her eyes. "All just like Charli!"


The director nodded. As if she had just confirmed a delivery of stage props. "That’s good," he said. "It means the right ones arrived."


The director didn't reply right away. As if the matter of thirty-three identical cats required no comment whatsoever. He simply adjusted his cuff, nodded, and walked at a leisurely pace across the lobby toward his office. His steps were always the same—not too fast, not too slow, as if someone had set his tempo a long time ago and it was no longer proper to change it.


Stazia was still standing there with her bucket. Ready for a further row. Ready to bring up the litter, the fur, the fact that the cats had probably already invaded the costume warehouse, and that one was sitting at the box office.


But the director suddenly stopped. As if he had remembered something. He looked back over his shoulder. He smiled. "Ah, Mrs. Stazia..."


Stazia looked at him suspiciously. The director pulled a few papers out of his briefcase and tapped them gently against his hand. "By the way. In two weeks, we'll have a new delivery."


Stazia furrowed her brow. "What delivery?"


The director looked at the documents with visible satisfaction. "Just this morning, I filled out all the forms. Everything is approved." He paused briefly. Like a man announcing the season premiere. "We are getting a real lion."


Silence. It became so quiet in the theatre that you could hear a drip from a loose faucet at the end of the corridor.


Stazia blinked. "...A lion?" "Yes." "Like... an animal?" The director nodded. "A real one."


Stazia looked down at her bucket. Then at the rag. Then somewhere into the distance. Slowly, she began to calculate. Thirty-three cats. One litter box... no, thirty-three litter boxes... And now a lion, too.


She looked up. "And who is going to clean up after it?"


The director smiled even wider. "Think long-term, Mrs. Stazia. It's only the beginning of the season." He waved the documents at her lightly, turned around, and walked quickly toward his office.


Stazia was left alone. After a moment, from upstairs, from the balcony, came a long drawn-out: "Meow." Then a second one. And a third.


Stazia set her bucket down. She looked at the ceiling. And very quietly said: "I think I might transfer to the opera....."


Stazia couldn't return to her duties for a long time. She walked from dressing room to dressing room with her bucket, but her mind was elsewhere. Because fine—cats you could somehow understand. A theatre is a theatre. People dress up, pretend to be other people, sometimes someone brings a parrot, sometimes a cardboard horse is needed in the second act. But thirty-three identical cats? And a lion in two weeks? And who is supposed to clean up after all of this? Her. Not the wardrobe mistress. Not Sapojnikova in her live fur. Not the director. Stazia.


She stopped by a window and leaned on her mop. This wasn't what she was being paid for, after all. The more she thought about it, the more convinced she became that the choice was clear: either a raise, or the opera. In the opera, at most, a pigeon flies in through a window. Or a tenor spills something. But no one is bringing in a lion yet.


She straightened up. It was decided. An official complaint. And an official demand for a raise.


She marched resolutely toward the director's office. Outside the door, she straightened her apron. She knocked. She didn't wait for an answer. She opened it. And froze.


Sitting on the desk was a huge white dog. Not an ordinary one. Enormous. White as a theatrical wig. One paw crossed over the other. Its snout was calm. And its lips... Its lips were subtly painted with lipstick.


On the desk lay an open planner, the theatre stamp, and a teacup. On the floor, the director was kneeling. In his hand, he held a small brush. And with total concentration, he was painting the dog's nails with red polish.


He didn't even notice Stazia. He only spoke quietly: "Please don't move your paw... just a moment... the right hind one and we're done..."


The dog sighed. Very theatrically.


The director blew on the polish. Only then did he look up. "Ah, Mrs. Stazia. Come in..."


Stazia stared. At the dog. At the polish. At the director. At the dog. At the director. At the dog.


Her hand slowly let go of the bucket. The bucket tipped over with a metallic crash. The rag slumped to the floor. Stazia opened her mouth. She didn't say a single word. She took a step backward. And fainted.


The last thing she heard before everything went black was the director's voice: "Oh dear... I forgot to warn administration about the costume rehearsal again."


We wtorki Stazia przychodziła do teatru jeszcze przed świtem. Zanim otwierano kasę, zanim pojawiali się aktorzy, zanim korytarze napełniały się głosami — ona była już na miejscu. Miała swój rytuał: wiadro, klucze, szmatka przewieszona przez ramię i po kolei garderoby.

Tamtego ranka wszystko zaczęło się zwyczajnie.

Podeszła do jednej z garderób, przekręciła klucz i uchyliła drzwi.

I wtedy stało się coś, czego później długo nie umiała opowiedzieć bez zająknięcia.

Z garderoby wystrzelił tłum kotów.

Nie jeden. Nie dwa.

Trzydzieści trzy.

Wszystkie jednakowe.

Wszystkie wyglądały jak Charli.

Przemknęły obok jej nóg jak fala — miękkie grzbiety, ogony, błyski oczu, stukot pazurów po linoleum. Rozbiegły się po korytarzu, jakby od dawna znały drogę.

Stazia aż cofnęła się pod ścianę.

— Co to ma być?! Kto to tu nawpuszczał?! — krzyczała, łapiąc oddech.

W drzwiach naprzeciwko pojawiła się garderobiana. Nawet nie podniosła wzroku znad notesu.

— Proszę się nie denerwować — powiedziała spokojnie. — To nowa dostawa.

— Jaka dostawa?!

Garderobiana wzruszyła ramionami.

— Na kostium dla Sapojnikowej. Żywe futro.

I zamknęła drzwi.

Stasia została sama na pustym korytarzu.

Tylko że korytarz wcale nie był pusty.

Zza każdego rogu wyglądał  Charli…

Stazia odruchowo spojrzała na zegarek.

Za pięć dziewiąta.

Zamarła na sekundę.



Dyrektor codziennie o dziewiątej wchodził głównym wejściem. Nie o ósmej pięćdziesiąt osiem, nie o dziewiątej trzy — tylko o dziewiątej. Jakby miał w środku własny teatralny dzwonek.

Stazia ścisnęła w jednej ręce wiadro, w drugiej złapała mokrą szmatę i ruszyła szybkim krokiem przez korytarz. Potem już prawie biegła.

Po drodze mijała ślady porannej katastrofy.

Na parapecie siedział jeden Charli.

Pod afiszem drugi.

Trzeci z niewinną miną wychodził właśnie z garderoby numer trzy.

— No pięknie… — mruknęła pod nosem. — Trzydzieści trzy koty. I kto to będzie sprzątał? Dyrektor? Garderobiana? Sapojnikowa?!

Przyspieszyła.

W głowie miała już gotową przemowę.

Że teatr to nie schronisko.

Że żwirek sam się nie wymieni.

Że futro futrem, ale nie żywe i nie w ilościach hurtowych.

Że ona przyszła myć podłogi, a nie liczyć koty.

Dobiegła do głównego wejścia akurat, kiedy wielkie drzwi zaczęły się otwierać.

Ustawiła się na środku holu jak straż graniczna.

W jednej ręce wiadro.

W drugiej mokra szmata.

Groźna i gotowa.

Tymczasem wszedł dyrektor, elegancki jak zawsze, zdjął rękawiczkę, poprawił kołnierz i już miał powiedzieć swoje zwyczajowe „dzień dobry”, kiedy Stazia  wypaliła bez żadnego wstępu:

— Panie dyrektorze, ja odmawiam odpowiedzialności za trzydzieści trzy koty.

Dyrektor zatrzymał się.

Spojrzał na nią.

Spojrzał na wiadro.

Spojrzał na korytarz.

A potem bardzo spokojnie zapytał:

— Wszystkie jednakowe?

Stazia zmrużyła oczy.

— Wszystkie jak Charli !

Dyrektor pokiwał głową.

Jakby właśnie potwierdziła dostawę dekoracji.

— To dobrze — powiedział. — Znaczy przyszły właściwe.

*********

Dyrektor nie odpowiedział od razu.

Jakby sprawa trzydziestu trzech jednakowych kotów nie wymagała żadnego komentarza.

Poprawił tylko mankiet, skinął głową i ruszył spokojnym krokiem przez hol w stronę swojego gabinetu. Kroki miał zawsze takie same — nie za szybkie, nie za wolne, jakby ktoś dawno temu ustawił mu tempo i już nie wypadało go zmieniać.

Stazia stała jeszcze z wiadrem.

Gotowa do dalszej awantury.

Gotowa powiedzieć o żwirku, o sierści, o tym, że koty weszły już chyba do magazynu kostiumów i że jeden siedzi na kasie.

Ale dyrektor nagle zatrzymał się.

Jakby sobie o czymś przypomniał.

Odwrócił się przez ramię.

Uśmiechnął.

— A, pani Staziu…

Stazia spojrzała podejrzliwie.

Dyrektor wyjął z teczki kilka papierów, stuknął nimi lekko o dłoń.

— Tak przy okazji. Za dwa tygodnie będziemy mieli nową dostawę.

Stazia zmarszczyła brwi.

— Jaką dostawę?

Dyrektor spojrzał na dokumenty z wyraźną satysfakcją.

— Właśnie dziś rano wypełniłem wszystkie formularze. Wszystko zatwierdzone.

Zrobił krótką pauzę.

Jak człowiek ogłaszający premierę sezonu.

— Będziemy mieli prawdziwego lwa.

Cisza.

W teatrze zrobiło się tak cicho, że było słychać kapanie z niedokręconego kranu na końcu korytarza.

Stazia zamrugała.

— …Lwa?

— Tak.

— Takiego… zwierzę?

Dyrektor skinął głową.

— Prawdziwego.

Stazia spojrzała na swoje wiadro.

Potem na szmatę.

Potem gdzieś przed siebie.

Powoli zaczęła liczyć.

Trzydzieści trzy koty.

Jedna kuweta… nie, trzydzieści trzy kuwety…

I teraz jeszcze lew.

Podniosła wzrok.

— A kto będzie po nim sprzątał?

Dyrektor uśmiechnął się jeszcze szerzej.

— Niech pani myśli perspektywicznie, pani Staziu. To dopiero początek sezonu.

Pomachał jej lekko dokumentami, odwrócił się i odszedł szybkim krokiem w stronę gabinetu.

Stazia została sama.

Po chwili z góry, z balkonu, rozległo się przeciągłe:

— Miau.

Potem drugie.

I trzecie.

Stazia odłożyła wiadro.

Spojrzała w sufit.

I bardzo cicho powiedziała:

— Ja się chyba przeniosę do opery.....

Stazia długo nie mogła wrócić do swoich obowiązków.

Chodziła z wiadrem od garderoby do garderoby, ale myślami była gdzie indziej.

Bo dobrze — koty jeszcze jakoś można zrozumieć. Teatr to teatr. Ludzie się przebierają, udają innych ludzi, czasem ktoś przyprowadzi papugę, czasem w drugim akcie potrzebny koń z kartonu.

Ale trzydzieści trzy jednakowe koty?

A za dwa tygodnie jeszcze lew?

I kto ma po tym wszystkim sprzątać?

Ona.

Nie garderobiana.

Nie Sapojnikowa w swoim żywym futrze.

Nie dyrektor.

Stazia.

Zatrzymała się przy oknie i oparła na mopie.

Nie za to jej przecież płacili.

Im dłużej o tym myślała, tym bardziej była przekonana, że sprawa jest jasna: albo podwyżka, albo opera.

W operze najwyżej gołąb wleci przez okno. Albo tenor coś rozleje.

Ale lwa jeszcze nikt nie sprowadza.

Wyprostowała się.

Postanowione.

Oficjalna skarga.

I oficjalne żądanie podwyżki.

Ruszyła zdecydowanym krokiem do gabinetu dyrektora.

Pod drzwiami poprawiła fartuch.

Zapukała.

Nie czekała na odpowiedź.

Otworzyła.

I stanęła.

Na biurku siedział wielki biały pies.

Nie taki zwyczajny.

Ogromny.

Biały jak teatralna peruka.

Jedna łapa założona na drugą.

Pysk miał spokojny.

A usta…

Usta miał delikatnie pomalowane szminką.

Na biurku leżał otwarty terminarz, pieczątka teatru i filiżanka.

Na podłodze

klęczał dyrektor.

W ręku trzymał mały pędzelek.

I z pełnym skupieniem malował psu paznokcie czerwonym lakierem.

Nie zauważył nawet Stazi.

Mówił tylko cicho:

— Proszę nie ruszać łapy… jeszcze chwila… prawa tylna i gotowe…

Pies westchnął.

Bardzo teatralnie.

Dyrektor dmuchnął na lakier.

Dopiero wtedy podniósł wzrok.

— A, pani Staziu. Wejdzie pani…

Stazia patrzyła.

Na psa.

Na lakier.

Na dyrektora.

Na psa.

Na dyrektora.

Na psa.

Jej ręka powoli puściła wiadro.

Wiadro przewróciło się z metalicznym hukiem.

Szmata osunęła na podłogę.

Stazia otworzyła usta.

Nie powiedziała ani słowa.

Zrobiła krok do tyłu.

I zemdlała.

Ostatnie, co usłyszała, zanim wszystko zrobiło się czarne, to głos dyrektora:

— Ojej… znowu zapomniałem uprzedzić administrację o próbie kostiumowej...

Jeśli ten tekst był dla Ciebie ważny, możesz wesprzeć moją dalszą twórczość, stawiając mi wirtualną kawę na Ko-fi. Dziękuję. ☕

Subscribe for FREE to our Audience

Enter your email to access commenting, receive memos, logs, dispatches, and unfiltered fragments directly from the Theater.

Member discussion