5 min read

Plotka | Rumor

Plotka | Rumor

ENG version: Rumor


The Director of the Doppelganger Theater

They used to say: "Watch out for that Sapojnikowa. Some director she is..."

They said it in hushed tones, over coffee, in the foyer, out on a smoke break by the dumpsters.

Apparently, she had been kicked out of a theater once.

Rumor had it that it was over embezzlement, over some kind of shows...

That for an entire season, she had been performing off the books. Without the management's knowledge or consent...

In the evenings, when the lights went out, the dressers went home, the doorman locked the main entrance, and the theater shifted into its night breath — she would come in through the back door.

She would unlock it quietly.

She didn't sell tickets.

For a symbolic dollar. For a symbolic penny. For an apple. For a story. For a trade. For nothing...

"Drop by, if you just need to..."

And people would gather.

The tired. The homeless. The overworked. The abandoned. Too old for dreams and too young for peace and quiet.

First, she would lead them to the cloakroom.

But it was no ordinary cloakroom.

"Please leave your bodies here."

And people would take them off carefully, like coats after the rain.

Here, a knee ached. Here, a spine. Here, a mortgage. Here, a divorce.

Here, a dispute with a neighbor over a right-of-way. Here, someone else's expectations.

They hung it all on antique coat hangers.

They left their burdens behind and walked into the auditorium.

Naked.

Without history.

So she gave each of them a bedsheet.

To cover themselves for decency's sake.

Then she would walk out onto the stage.

Alone.

No set design.

A single spotlight.

And she would begin her illegal performances.

She summarized grand plays.

Three hours in half an hour.

Shakespeare? Fifteen minutes.

Greek tragedy? Ten.

The history of the world? Eight.

She read, cut, abridged.

Everything unessential — she set aside.

Politics. Scenery. Names. Awards. Reviews.

She left only the core.

And she would say:

"This one was about him wanting to be loved..."

"This one, about her not making it in time to say..."

"This one, about him coming back too late..."

"This one, about how everyone dies..."

"This one, about how we keep trying anyway..."

And the people sat and listened.

Because for the first time, someone wasn't telling them the whole story.

Only the meaning.

Apparently, one evening, someone asked her:

"Why do you do this?"

She looked out at the auditorium.

At the bedsheets.

At the bodies hanging in the cloakroom.

And she answered:

"Because life is too short for three acts."

Then she changed her costume.

She changed her voice.

Her mask.

She became a little girl.

An old man.

A mother.

A soldier.

A widow.

She became an old whisperer-healer.

And she began to conjugate.

Not by person.

By fate.

He loved.

He didn't make it in time.

They loved.

They lost.

They loved.

They waited.

I love.

You love.

He/she loves.

We love.

You (all) love.

They love.

And apparently, that was when the light went out.

People returned to the cloakroom.

They picked up their bodies.

Put them back on.

A little looser.

A little lighter.

As if someone had shortened their lives not by years —

but by everything unnecessary...

And in the morning, the theater opened as usual.

And no one ever found anything.

Except that the spotlight was still warm...

It supposedly lasted for one season.

No one knew when it happened, where,

in what theater, or if it had even happened at all...

The rumor passed from mouth to mouth, like a game of telephone.

Everyone added a little something of their own...

A few months later, Sapojnikowa read on Google that in her youth, she had been the Director of an Experimental Theater in Kraków and in New York...

"Look at that, people really do have quite an imagination," she said, smiling at Krzysztof as she read it.


Dyrektorka Teatru Sobowtór

Mówili: — Uważaj na tę Sapojnikową. Taka z niej dyrektorka...

Mówili to półgłosem, przy kawie, w foyer, na papierosie przy śmietniku.

Podobno wywalili ją kiedyś z teatru.

Krążyła plotka, że chodziło o malwersacje , o jakieś przedstawienia...

Że przez cały sezon grała na czarno. Bez wiedzy i zgody dyrekcji..

Wieczorami, kiedy gasły światła, garderobiane wracały do domów, portier zamykał główne wejście, a teatr przechodził na nocny oddech — ona przychodziła tylnymi drzwiami.

Otwierała po cichu.

Nie sprzedawała biletów.

Za symbolicznego dolara. Za symboliczy grosz. Za jabłko. Za historię. Za wymianę. Za nic...

Wpadaj , jesli tylko potrzebujesz....

I schodzili się ludzie.

Zmęczeni. Bezdomni. Przepracowani. Porzuceni. Za starzy na marzenia i za młodzi na święty spokój.

Prowadziła ich najpierw do szatni.

Ale to nie była zwykła szatnia.

— Proszę zostawić ciała.

I ludzie zdejmowali je ostrożnie, jak płaszcze po deszczu.

Tu bolało kolano. Tu kręgosłup. Tu kredyt. Tu rozwód.

Tu spór sąsiedzki o przejazd. Tu cudze oczekiwania.

Wieszali wszystko na starodawnych wieszakach.

Zostawiali swoje ciężary, wchodzili na widownię.

Nadzy.

Bez historii.

Więc dawała każdemu prześcieradło.

Żeby się okryli dla przyzwoitości.

Potem wychodziła na scenę.

Sama.

Bez dekoracji.

Jeden reflektor.

I zaczynała swoje nielegalne spektakle

Streszczała wielkie przedstawienia.

Trzy godziny w pół godziny,

Szekspir? - Piętnaście minut.

Tragedia grecka? - Dziesięć.

Historia świata? - Osiem.

Czytała, wycinała, skracała.

Wszystko, co nieistotne — odkładała.

Politykę. Dekoracje. Nazwiska. Nagrody. Recenzje.

Zostawiała tylko rdzeń.

I mówiła:

Tu chodziło o to, że chciał być kochany...

Tu o to, że nie zdążyła powiedzieć...

Tu o to, że wrócił za późno...

Tu o to, że wszyscy umierają...

Tu o to, że mimo wszystko próbujemy...

A ludzie siedzieli i słuchali.

Bo pierwszy raz ktoś nie opowiadał im całej historii.

Tylko sens.

Podobno któregoś wieczoru ktoś ją zapytał:

— Dlaczego pani to robi?

Spojrzała na widownię.

Na prześcieradła.

Na ciała wiszące w szatni.

I odpowiedziała:

— Bo życie jest za krótkie na trzy akty.

Potem zmieniła kostium.

Zmieniła głos.

Maskę.

Stała się dziewczynką.

Starcem.

Matką.

Żołnierzem.

Wdową.

Stała się starą szeptuchą.

I zaczęła odmienianie.

Nie przez osoby.

Przez losy.

Kochał.

Nie zdążył.

Kochali.

Stracili.

Kochały.

Czekały.

Kocham.

Kochasz.

Kocha.

Kochamy.

Kochacie.

Kochają.

I podobno wtedy gasło światło.

Ludzie wracali do szatni.

Odbierali swoje ciała.

Zakładali je z powrotem.

Trochę luźniejsze.

Trochę lżejsze.

Jakby ktoś skrócił im życie nie o lata —

tylko o to wszystko, co niepotrzebne...

A rano teatr otwierano normalnie.

I nikt niczego nie znajdował.

Poza tym,że reflektor był jeszcze ciepły...

Trwało to podobno jeden sezon.

Nikt nie wiedział kiedy to było, gdzie ,

w jakim teatrze , i czy faktycznie było...

Plotka krążyła z ust do ust, jak zabawa w głuchy telefon.

Każdy coś dodawał od siebie...

Po kilku miesiącach Sapojnikowa przeczytała w Googlach , że w latach swojej młodości byla Dyrektorką Teatru Experymentalnego w Krakowie i w Nowym Yorku...

-Popatrz , ludzie to mają jednak fantazję - czytając to uśmiechnęła się do Krzysztofa

Subscribe for FREE to our Audience

Enter your email to access commenting, receive memos, logs, dispatches, and unfiltered fragments directly from the Theater.

Member discussion